Cringe is de stille killer van bedrijfsuitjes. Een acteur die te hard zijn best doet, een opdracht die te schoolfeest-achtig is, een verhaal dat over de hoofden van mensen heen vliegt. Hier is hoe wij scripts schrijven die collega's zelf willen voortzetten.
De drie zonden
1. Geforceerd plezier
Acteurs die schreeuwen ‘Wat een fantastische groep heb ik vandaag!’ en daarbij wachten op gejuich. Niemand weet waar ze moeten kijken. Plezier moet ontstaan, niet aangekondigd worden.
2. Nostalgische clichés
De ‘ouderwetse Amsterdammer met snor en pet die over “vroeger” vertelt’, een rol die zo cliché is dat collega's het binnen 10 seconden doorhebben. Wij gebruiken alleen historische karakters die specifieke, niet-voorspelbare verhalen hebben.
3. Iedereen-doet-mee-druk
Niets killt een uitje zoals ‘jij daar! kom eens hier!’. Onze acteurs werken alleen met mensen die zich vrijwillig melden. Wie liever achteraan blijft, blijft achteraan.
Wat de 20% wél doet
Een goede acteur reageert op het team. Een matige acteur reageert op zijn script.
Onze cast krijgt het script als skelet, niet als voorschrift. Wat in week 1 op locatie A goed werkt, kan in week 4 op dezelfde locatie totaal anders verlopen. Het script is een ruimte, geen route.
Test: zou je het zelf willen meemaken?
Onze schrijvers krijgen één regel mee: zou je dit zelf willen meemaken op een vrijdagmiddag, met je eigen collega's? Als het antwoord onzeker is, schrappen.